چرا مغزهای بزرگ مستعد ابتلا به بیماری های روانی هستند؟
سه شنبه ۱۹ مرداد ۱۳۹۵
0 نظر
486 بازدید

به تازگی پژوهشی توسط یک تیم بین المللی انجام شده است که  نشان می‌دهد موجوداتی با حجم مغز بزرگتر- از جمله انسان – به دلیل طی مسافت بیشتر سیگنال‌ها بیشتر در خطر ابتلا به بیماری‌های روانی نسبت به سایر افراد قرار دارند.

 

نتیجه این تحقیق نشان می‌دهد؛ درست مانند یک بازی نورولوژیکال ساخت چین، پیام‌ها در درون مغزهای با حجم بزرگ، با وجود ارتباطات نورونی محدود، مسافت بیشتری را طی می‌نمایند، و به عبارتی دیگر همه چیز شانس بیشتری برای منحرف شدن دارند.

 

هنری کندی از دانشگاه  کلودی برنارد لیون فرانسه بیان می دارد: “با این فرضیه ممکن است این موضوع پیش بیاید که ارتباطات کم بعضی از قسمت‌های مغز انسان سبب افزایش ابتلا به سندرم قطع ارتباط گردد. این شرایط درست مشابه شرایطی است که برای بیماری‌های آلزایمر و اسکیزوفرنی نیز ارائه شده است.”

 

تحقیقات نه تنها نشان می‌دهد که چرا بیماری‌های ذهنی در گونه‌هایی مثل انسان شایع‌تر از جوندگانی نظیر موش است، بلکه این عقیده را تأیید می‌کند که اصول  مشترکی ساختار مغز را سازمان دهی می کند که ربطی به سایز مغز ندارد. فرضیه‌های جدید بر اساس یافته‌های فاصله نمایی اخیر(  EDR ) که توسط تعدادی از دانشگاه‌ها در سال ۲۰۱۳ مدل شده است، بنیان نهاده شده است.

 

در اصل، این فرضیه نتایج حاصله از مطالعات نوعی از میمون‌ها را با تئوری پیشرفته شبکه ارتباطات مغزی ترکیب نموده و به این نتیجه رسیده است که هر چه فاصله بیشتر باشد ارتباطات عصبی بین نورون‌ها ضعیف‌تر خواهد بود. به این معنا که هر چه دو ناحیه قشری به هم نزدیکتر باشند، ارتباطات بیشتری بین آنها وجود دارد و هر چقدر دو ناحیه مغز به یکدیگر کمتر نزدیک باشند ارتباطات کمتری هم خواهند داشت.

 

با استفاده از این آزمایش و فاصله نمایی( EDR ) روی مغز یک موش که خیلی کوچکتر از مغز میمون است موضوع به طور وسیعی مورد بررسی قرار داده شد.

آنالیزها نشان داده که قوانین اساسی مطابق یافته‌های سال ۲۰۱۳ بوده، بدین معنی که با توجه به اینکه مغزهای پستانداران اندازه‌های مختلف دارند، به نظر قوانین حاکم بر مغزها از شباهت بالایی برخوردار است.  این یافته‌ها -” نقش کلیدی فاصله نمایی در پستانداران ” – موضوع فاصله قسمت‌های مختلف مغز را عاملی در سندرم قطع ارتباط می‌داند.

 

همچنین نشان داده  شده است که در مغزهای بزرگ ما- که حدود ۵ برابر مغز یک میمون است- (بطور نسبی) اتصالات بین قسمت‌های مختلف و فاصله‌دار مغز دارای ارتباطات ضعیف‌تر می‌باشند.

 

با استناد به دلایل ذکر شده، دانشمندان نتیجه گرفتند که در قسمت‌هایی که این اتصالات آسیب می‌بینند سندرم های قطع ارتباط می‌تواند اتفاق بیفتد و برخی دانشمندان باورند که بیماری‌هایی مانند آلزایمر و اسکیزوفرنی نتیجه نهایی آن هستند. اگر فکر می‌کنید ابهامات زیادی وجود دارد – حق با شماست- شناخت و بررسی مغز کاری است پیچیده و دانشمندان همچنان در حال بررسی این پیچیدگی‌ها می‌باشند.

 

در حال حاضر این تئوری موضوع جدیدی است که محققان در حال بازنگری و انتشار آن در پلوس بیولوژی هستند.

همانطورکه نویسنده اظهار داشته است: “فهمیدن شبکه‌های مغزی مسلماً یکی از چالش‌های عمده قرن ۲۱ است. کورتکس پستانداران یک دستگاه خارق العاده محاسباتی به شمار می‌رود.

به هر حال تحقیقی شبیه این، نشان داده که ما در حال پیشرفت و سرانجام به راه‌های اطلاعاتی بهتر و بیشتر خواهیم رفت تا مشکلات داخل مغز را به‌صورتی که اتفاق افتاده درمان کنیم به همان خوبی که امیدواریم در آینده قادر به  جلوگیری از آنها باشیم.

 

منبع: sciencealert.com

 

نام
ایمیل
متن نظر
عبارت داخل تصویر